Martwego również😜

Mam wisielczy nastrój, wybaczcie – dziś powrócę do karty Wisielca z taką małą dygresją.

Zastanawiałam się nad interpretacją pewnego rozkładu który położyłam dla siebie jakiś czas temu, i znajomy przypomniał mi o tych kartach.

Ponownie zerknęłam na rozkład by zrewidować, co się do tej pory wydarzyło.

Karta Wisielca była na pozycji: „Od jakich nierealistycznych oczekiwań mam się uwolnić”.

I tak, podtrzymuję, że jedno z przesłań karty Wisielca odnosi się do bezczynności, bezruchu, wstrzymania z działaniem.

Czyli muszę odrzucić wszystkie założenia tej kary i NIE tkwić w bezruchu, NIE czekać biernie, Nie skupiać się na swoim wnętrzu.

Znajomy zasugerował – „A pytałaś AI?”

No nie.

Więc wpisałam w mój chat GPT prośbę o interpretację karty na podane pytanie.

I poniżej screen z odpowiedzią:

A teraz zadanie z języka polskiego czyli, co poeta miał na myśli.

…gdzie niestety AI nie do końca poradziło sobie z zadaniem, a wielu Tarocistom pomogło to, przywrócić wiarę, że karciana profesja nie odchodzi jeszcze do lamusa.

Gdyby pytanie brzmiało: „Co Tarot radzi?”, owszem powyższy opis z ChatGPT jak najbardziej by pasował.

Jednak pytanie było: Co mam odpuścić? – A więc wszystko, co Wisielec oznacza powinno odejść z mojego życia.

Napisałam obrazowo znajomemu, że po zastanowieniu się nad pytaniem i kartą Wisielca, Tarot radzi odciąć tę linkę na której sama się zawiesiłam i pójść przed siebie.

Wisielec to karta poświęcenia – i to jest drugie a jednocześnie równie ważne z czekaniem, znaczenie tej karty.

Nie bez powodu patronem tej karty jest Neptun i wszystko, co ta planeta niesie ze sobą.

Interpretując tą kartę w odniesieniu do relacji, zwłaszcza do pytania: Co mam odpuścić, chodzi przede wszystkim by nie poświęcać się dla partnera. Nie zacierać granic między swoimi potrzebami a drugiej osoby – a to jest wręcz oczywiste w Wisielcu. Bierzemy cudze emocje za własne. Cudze pragnienia, potrzeby za własne, w między czasie tracąc samą/samego siebie.

Tu warto rozróżnić, że relacja składa się z dwóch oddzielnych indywidualności i żeby nie niem jak, wpierali nam, że jesteśmy dwoma połówkami tego samego jabłka – to nimi nie jesteśmy.