Saturn.
Planeta, która chyba najczęściej budzi niepokój, kiedy zaczynamy interesować się astrologią.
Nie oszukujmy się — większość osób, widząc go w swoim horoskopie, zaczyna nerwowo sprawdzać:
gdzie przyniesie problemy,
co zabierze,
gdzie opóźni,
i dlaczego życie znowu postanowiło „rzucić kłody pod nogi”.
Sama przez długi czas patrzyłam na Saturna jak na astrologicznego czarnego charakteru.
Zwłaszcza że większość książek typu „cook-book” traktuje go właśnie w ten sposób — jako zwiastun ograniczeń, strat, chorób, frustracji i życiowych lekcji, o które nikt nie prosił.
I oczywiście… coś w tym jest.
Saturn nie jest planetą lekką, przyjemną i instagramową.
Nie obsypuje brokatem jak Wenus.
Nie daje hurraoptymizmu Jowisza.
Nie działa szybko jak Mars.
Saturn potrafi uwierać latami.
To właśnie on pokazuje nam miejsca:
naszych kompleksów,
lęków,
poczucia bycia „gorszym”,
niedojrzałości,
albo zwyczajnie braku doświadczenia.
Dom, w którym znajduje się Saturn, bardzo często staje się obszarem życia wymagającym czasu, cierpliwości i emocjonalnego „zahartowania”.
I chyba właśnie to boli najbardziej: że Saturn rzadko daje cokolwiek szybko.
To planeta czasu.
Powolnego procesu.
Budowania czegoś krok po kroku.
Kiedy jesteśmy młodzi, zwykle go nie cierpimy.
Bo młodość chce natychmiast:
efektów,
odpowiedzi,
sukcesu,
miłości,
poczucia bezpieczeństwa.
A Saturn odpowiada: „Najpierw pokaż mi, ile jesteś w stanie unieść”.
Brzmi brutalnie?
Trochę tak.
Ale z wiekiem zaczęłam zauważać, że astrologiczne „straszaki” bardzo często pomijają jedną ważną rzecz: Saturn nie jest ślepą karą od losu.
On bardziej przypomina wymagającego nauczyciela, który nie przepuszcza bylejakości.
I o ile za młodu potrafi dać poczucie bycia opóźnionym względem innych ludzi, o tyle z czasem zaczyna budować coś znacznie trwalszego: odporność psychiczną.
Bo Saturn ma jedną cechę, której wiele osób początkowo nie dostrzega: on działa długodystansowo.
Kiedyś na warsztatach astrologicznych usłyszałam świetne porównanie Marsa i Saturna: „Mars może ruszyć pierwszy, ale Saturn spokojnie go przeczeka”.
I jest w tym dużo prawdy.
Mars działa szybko, impulsywnie, agresywnie.
Saturn natomiast buduje powoli, ale solidnie.
Nie szarpie się z życiem.
Czeka.
Osobiście bardzo długo „kopałam się” z własnym Saturnem.
Próbowałam przyspieszać rzeczy, które najwyraźniej potrzebowały czasu.
Frustrowałam się opóźnieniami.
Porównywałam do innych ludzi.
Dzisiaj patrzę na to trochę inaczej.
Nie dlatego, że Saturn nagle zrobił się miły.
Po prostu zrozumiałam, że pewnych procesów nie da się oszukać.
I być może właśnie dlatego z wiekiem wielu ludzi zaczyna odczuwać ulgę po pierwszym powrocie Saturna, około 29 roku życia.
Bo wtedy przestajemy już działać wyłącznie impulsem, a zaczynamy opierać się na doświadczeniu.
A Saturn… wyjątkowo szanuje doświadczenie.
W kolejnych wpisach pokażę, jak działa Saturn w konkretnych domach horoskopu — i dlaczego potrafi dać zarówno największe kompleksy, jak i największą życiową siłę.